جمعه, 20ام تیر

شما اینجا هستید: رویه نخست فردوسی و شاهنامه حكيم فردوسی

حكيم فردوسی

اَبَرمرد شاهنامه - اقدس کاظمی قمی

وطن زنده از نام فردوسی است
اَبَرمرد، فردوسی طوسی است

تندیس فردوسی، در این جا و آن جای جهان

با آگاه شدن دانش جویان ایرانی نشسته در فرانسه ، آنان نیز در پی آن برآمدند تا در این کار بزرگ، به گونه‌ای مشارکت کنند. سرانجام پس از رایزنی‌های بسیار، قرار شد که  ترتیب ساخت تندیسی از فردوسی را بدهند.

رنج سی ساله، در هزاره‌ای از شناخت

امروز در تقویم 'روز بزرگداشت فردوسی' نام گرفته است مردی که با رنجی سی ساله در هنگامه هجوم زبان بیگانه، زبان پارسی و حماسه ایرانی بودن را زنده نگاه داشت، تا همچنان پس از هزار سال، جهانی مسحور آن بوده و در شناخت آن در دانشگاه ها و مجامع علمی بکوشند.

حکایت خاطره انگیز نصب نخستین مجسمه حکیم فردوسی + سند تاریخی

 نامه از سوی رستم گیو، رئیس انجمن زرتشتیان تهران و نماینده زرتشتیان، خطاب به نخست وزیر نگاشته و در آن اشاره شده که مجسمه‌ای از حکیم فردوسی از جنس برنز و با وزن تقریبی دو تن و نیم در بمبئی هند ساخته شده و آماده حمل به ایران است. وی در این نامه، خواهان یاری برای ورود مجسمه و نصب آن در محلی مناسب شده است. در...

جایزه‌ی جهانی فردوسی به یک‌قدمی راه‌اندازی رسید

گزارش امکان‌سنجی نماینده‌ی یونسکو برای راه‌اندازی جایزه‌ی جهانی «فردوسی» به این سازمان علمی - فرهنگی ارائه شد.

هنر نیز ِ ایرانیان است بس

 این نوشتار با هدف ِ روشن ساختن، نمایاندن و به آگاهی رساندن برداشت های نادرست و نا آگاهانه ی فراهم آمده است که نا آگاهی دوستان و یا هرزه درایی ِ آگانه ی دشمنان ایران و یا فراموش کاری استادان به آن دامن زده، انگیزه ای شده است تا سروده ی درست و به جای استاد سخن فردوسی توسی را نادرست معنی کنند.

آقای احمد شاملو، ترا با نبرد دلیران چکار؟

زخم نخست بر کسانی خورد که با بی‌مهری و ناحقشناسی نام دانشگاه فردوسی را دیگر کردند. غافل از آنکه این دانشگاه کوچک، که بیگمان؛ ارز، و سنگ کشیدن نام عظیم فردوسی را نداشت از جمله همه جایهایی است که ز باران و از تابش آفتاب، ویران خواهد گردید، و این کاخ بلند فردوسی است که تا جهان هست از باد و باران گزندی نخواهد دید! روندگان جهان آینده به سستی خرد برگردانندگان این نام، فیلسوفانه خواهند خندید!

سنجشی میان فردوسی و هومریونانی

پیش از آنکه ما برای یافتن نمونه‌های مشابهی در شاهنامه جستجو کنیم به چند نکته اشاره می‌کنیم. نخست اینکه شگفت است که نولدکه با همه ی آشنایی‌اش با شعر فارسی به اهمیت صنعت مبالغه و چگونگی آن چه در شعر فارسی عموماً و چه در حماسه و شاهنامه بویژه توجه نکرده است و گذشته از این، پسند غربی را مِلاک اعتبار پسندهای ادبی در جهان گرفته است.

در همین زمینه